Salonjunkie

Zwarten worden door het systeem altijd harder aangepakt. Racisme is niets nieuws onder de zon. Mij krijgen deze Makamba’s niet klein. Ik zit de straf, als het moet op scheermesjes, fluitend uit.
Het drieëndertigste levensjaar stond voor paapse Curaçaoënaars symbool voor wijsheid. Jezus was op die leeftijd aan het kruis gepind. In die levensfase werd op het blakerende eilandje van je verwacht dat je je eigen boontjes dopte.
Juniors hoofd was duidelijk door langdurig crackgebruik op hol geslagen. Voor hem was het leven vanaf zijn geboorte een val in het ongewisse.

Niets staat vast, heel het rataplan is vergankelijk, een dauwdruppel in een droom. Iedereen is gelijk; hoer, koning, moordenaar, heilige of junkie. Allen wacht aan het eind de zes planken.
Zijn innerlijke dialoog raasde voort; een verjaardagsfeest in de bak is een inwijding in de leegte, zoals in de Hartsoetra staat verkondigd. Leegte is vorm en vorm is leegte.
Hij was in Amsterdam opgepakt, nadat hij op de vlucht voor de Colombiaanse maffia een ernstig verkeersongeval had veroorzaakt, waarbij zwaargewonden vielen.
Achter de tralies vibreerde zijn bol na van de afkick die gepaard ging met achtervolgingswaan.

Niettegenstaande het vagevuur dat aan mijn tenen likt, heb ik schijt aan het strafproces. Ik veeg mijn reet af met de zittende en de staande magistratuur. Is het denken niet bepalend voor het voelen?

Spiritualiteit en creativiteit gaan hand in hand. De geest is de universeel scheppende kracht.
Zijn gedachten sprongen onophoudelijk als een aap van hot naar her. Junior trachtte te begrijpen hoe hij in deze stront was beland.

Op de zinsnede na; ‘vader, laat deze beker aan mij voorbijgaan,’ stierf Jezus de heldendood! Ware kloten had Johan van Oldenbarnevelt: ‘Maak het kort … maak het kort …’ zei hij tegen zijn beul. Balthasar Gerards gaf geen krimp tijdens zijn marteldood. Hij bad tot zijn tong er blauw van zag.

Mijn straf stelt niets voor. Levenslang hebben wij allemaal.
Junior kermde met zijn tanden op elkaar van de kramp in zijn darmen.
‘Retenlikkers van Hitler, kopgeldjagers, maak vort met jullie complot. Kikkervolkje met jullie woekerende fascistenkanker. Jullie snappen geen barst van de zinloosheid van het bestaan.’
In een nanoseconde van luciditeit begreep Junior dat hij zelf zijn noodlot had gecreëerd.

Karma is onfeilbaar. Gevangenschap of vrijheid zit tussen de oren. Binnen of buiten; het maakt geen moer uit. Laat komen wat komen gaat. Het is om het even. Minister van Justitie of cocaïnejunkie, we gaan allemaal naar de kloten. Ik sterk me met de gedachte dat het bestaan een stinkende klapscheet is. Ik braak van de lichaamsgeur van die bewaarders met hun kaaskoppen. Hun ranzigheid met inferieure aftershave, aangelengd met de zwavelwalm van hun rottende mombakkes, hangt prominent op de ringen van dit gevang. Ik voel mij overmand door verderf. De cipiers van dit cachot zijn systemisch, afstammelingen van de kampbeulen van Westerbork, of op zijn minst gereïncarneerde bloedhonden uit de rasphuizen van de donkere middeleeuwen.
Ongeacht alle kift waar hij in verzeild was geraakt, zong Junior toch uit volle borst: ‘Ik heb een potje met vet.’ Hij mijmerde ins blaue hinein.